Στιγμές και κάτι παραπάνω:

April 11, 2012

Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια δεν εκφράζουν στο ελάχιστο το αίσθημα της στιγμής. Το παράδοξο έγκειται στο να προσπαθείς να ορίσεις την στιγμή εκείνη που δραπετεύει από τα λόγια ξέροντας εσύ ο ίδιος ότι διατυπώνεις απλά σπαράγματα της. Ο Τ.Σ. Έλιοτ έφτασε να ομολογήσει στα τελευταία του ότι τίποτα από όσα έγραψε δεν αντιπροσωπεύουν στο ελάχιστο αυτό που ήθελε να εκφράσει. Το γνωστό σλόγκαν της coca- cola ‘ζήσε την στιγμή’ τραβηγμένο στα όρια τoυ μπορεί να σε καταντήσει βουβό πρωταγωνιστή μιας ζωής ολοζώντανης. Αν ηταν έτσι όμως οι διαδοχικά μοναδικές στιγμές θα καταντούσαν απλά μια βαρετή επανάληψη. Μια φαντασμαγορία κενή περιεχομένου. Θα αδυνατούσε να εκτιμηθεί.
Τα λόγια παίζουν τον ρόλο μεσολαβητή μεταξύ λογικής και έκφρασης. Το πάθος διαρρηγνύει τους κανόνες της γλώσσας. Στην προσπάθεια του να εκφραστεί μέσω του λόγου εξοστρακίζεται, εξαϋλώνεται… Αυτό συμβαίνει ενδεικτικά όταν προμελετάς την στιγμή που θα εξομολογηθείς σε κάποια το πάθος που νιώθεις γι’ αυτή. Ακριβώς την στιγμή που εκφράζεσαι, αν φτάσεις μέχρι εκεί και δεν αρκεστείς στην προμελέτη, παίρνεις μια γεύση του πως φαντάζει το πάθος σε φάση εκλογίκευσης. Το αίσθημα της απελευθέρωσης δηλαδή ότι το μέσα βγαίνει έξω είναι όντως ανακουφιστικό. Είναι όμως και προσωρινό . Επισκιάζει την ουσία της όλης υπόθεσης που είναι ότι αποπειράσαι να εκφράσεις το ανέκφραστο.
Όταν ο Johnny Cash βλέπει πίσω την ζωή του σε στιγμιότυπα, ομολογεί ότι αν ήτανε να ζήσει ξανά τότε θα επέλεγε να κρατήσει τον ίδιο εαυτό. Έζησε στιγμές έντονες. Στιγμές οριακές. Άμα ηταν όμως θα ξανάπαιρνε το στοίχημα. Θα ηταν διατεθειμένος να ξαναζήσει ζωή γεμάτη με την πρόκληση να την ξεπεράσει . Γιατί ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Σχηματικά μιλώντας το παράδειγμα του Johnny Cash εκφράζει κάποιον που μάλλον κατάλαβε καλά ότι η στιγμή δεν χωράει σε επεξηγηματικά καλούπια. Παραμένει τόσο ασύλληπτη που άμα μπει τα σπάει. Γι’αυτό και θα’θελε να τις ζήσει τις στιγμές του ξανά και όλες και ακόμα άλλες τόσες, μια προς μια…
Η μέρα των χριστουγένων ηταν η τελευταία που είδα τον παππού μου. Μόλις με βλέπει μου γνέφει και πλησιάζω. Η φωνή του ειν’αδύναμη η έκφραση του κουρασμένη μα γελά. Χαρακτηριστικό του να μένει σκυφτός και σκεφτικός και όταν βλέπει πρόσωπο οικείο να ανοίγει τα μάτια και να χαμογελά. Βλέμμα αποκαλυπτικό. Κάθομαι δίπλα του και με ρωτά μάλλον κάτι από τα ίδια όπως τι γίνεται με την ζωή μου, πότε φεύγω κλπ. Η στιγμή όμως έχει κάτι. Είναι διαφορετική. Κατευθύνει την συζήτηση και την τελειώνει σύντομα με ένα χαιρετισμό που θα θυμάμαι για πάντα. Στα ενδιάμεσα κάποιος μας τραβά φωτογραφία. Μια βδομάδα μετά φεύγει. Την φωτογραφία την βλέπω μόλις χθες μετά από 4 μήνες. Είν’ ωραία φωτογραφία γιατί είναι ζωντανή φωτογραφία. Ο παππούς γελά αποκαλυπτικά κάπως δυσανάλογα σε σχέση με το κλίμα της στιγμής. …Είναι γιατί ζούσε την στιγμή έντονα… είναι γιατί εξέφραζε ότι μπορούσε να εκφράσει και κάτι παραπάνω… είναι γιατί αγαπούσε την ζωή τόσο που τον αξίωσε να ζει ζωή γεμάτη… Είναι που η ζωή κυλά γοργά και οι στιγμές τρέχουν βουβές να την προλάβουν…
Για σου παππού… κύριος του εαυτού σου μέχρι το τέλος!

Aneipwtos

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s