-(2) -Χρόνοι, τόποι, αποστάσεις ή το χρονικό μιας απόστασης -(2)- :

November 7, 2013

– Το σκηνικό της περασμένης φοράς με την επίσκεψη μου στον Κορματζίτη επαναλήφθηκεν υπο διαφορετικούς όρους τζαι προυποθέσεις τουντην φορά… Κάπου τέλος του Σεμπτέμβρη ( την ακριβήν ημερομηνία δύναμαι να την διαλευκάνω με τους συντρόφους μου) πέντε άτομα εσυμπράξαμεν ως προς το να κινηθούμεν προς  Κορματζίτη για το τελευταίο μπάνιο της σεζόν. Δεν έλαβα μέρος εις τις διαδικασίες επιλογής του τόπου τζαι όταν ερωτήθηκα αν ήθελα να πάω απάντησα καταφατικά μετά χαράς και εκπλήξεως. Δεν επερίμενα να μου ελάλεν ξανά κανένας να πάμεν προς Κορματζιτη… Μάλλον γιατί εμπέδωσα την ιδέα της περασμένης επίσκεψης , ότι δηλαδή εν μακριά χοροχρονικά, εις το υποσυνείδητον κλπ.. ( για περισσότερα βλέπε το κείμενον (1) με πανομοιότηπην επικεφαλίδα).

Αναχωρούμεν κάπου προς το μεσημέρι, ένεκα της συνηθισμένης καθυστέρησης μέχρι να οργανωθούμε. Τούντην φοράν δεν υπήρχε θέμα να χαθούμεν καθότι ενας εξ εμάς κατάγεται που ποτζεί τζαι τα μέρη κατέχει τα καλά. Εφκείκαμεν της Λευκωσίας κατευθυνόμενη προς Μόρφου. Στο έφκα έβλεπες στριπτιζάδικα, τζαι που την μια τζαι που την άλλη μερκά του δρόμου. Το σκηνικόν θυμίζει λλίον Τέξας. Πίσω που τα στριπτιζάδικα βλέπεις κίτρινα λιβάθκια ώσπου φτάννει το μάτι σου.  Σανοί συνάμενοι σε σχήμα μπάλας με φόντο χαμηλούς λοφίσκους τζαι πλαγιές. Μαζί τζαι η απουσία ανθρώπινης ύπαρξης δημιουργεί μιαν αίσθηση ξεγνοιασιάς τζαι ελευθερίας πρωτόγνωρη για τα κυπριακά δεδομένα…

…μόνον όμως για λλίον, αφου τα όμορφα κι’αυτά κρατάνε λίγο… Οι γραμμοειδής χαρακιές πάνω στην γη, η ορθογώνια κατάτμηση  του χώρου τζαι η ευθύγραμμη φορά της καλλιέργειας θυμίζει καθεστώς υπο επιτήρηση…  Στον νού μου έρκεται ο ο Deleuze με τους λείους τζαι τους νομαδικούς του χώρους τζαί έτσι κόφκεται μου η φόρα…

Προχωρούμεν τζαι σταματούμεν σε ένα σημείο που είσχεν ένα μνημείο… παρκάρουμεν τζαι κατεβαίνουμεν τζαι τι να δώ… μοσφιλιά με μόσφιλα βαρβάτα!! Οι άλλοι επροχωρήσαν προς το μνημείο εγώ έγινα ένα με την μοσφιλιά. Εμάζευκα λές τζαι εν θα τα ξαναθώρουσα ποττέ ξανά.. υστερα εκόντεψα προς το μνημείο σχεδόν αψηφώντας το. Υπήρχαν κάποιου τύπου αρχαία κτίσματα, απομεινάρια αυτών δηλαδή, τζαι στην μέση έναν μνημείον που εμετακινήθηκεν αφότου αφαιρέθην από το σημείον κτίσης του.. Κάτι θυμούμαι να μου λαλούν ότι εσχημάτιζεν ένα βίλλο μεγάλον αλλά άσε, πάλε το θέμα χρίζει διαλεύκανσης… η μνήμη μου εν με βοηθά…

Η επόμενη στιγμή βρίσκει μας παρκαρισμένους στην θάλασσα της αγιάς ειρήνης οπότε δέχομαι τηλέφωνο που την ειρήνη σχετικά με ενδεχόμενην μας συνάντηση.. Α να πώ ότι με το που εκοντεύκαμεν της θάλασσας το έδαφος εγίνετουν αμμωηδές η βλάστηση όμως επαρέμενεν η ίδια. Ακακίες, θάμνοι τζαι θαμνούθκια τζαι μικρά λοφούθκια να διαδέχεται το έναν το άλλον.  Παρκάρουμεν λοιπόν, κατεβαίνουμεν τζαι οδεύουμεν προς θαλασσα. Η έκταση της αμμουδιάς ηταν μεγάλη τόσον εις το μήκος όσον τζαι στο πλάτος. Θυμίζει λλίον την θάλασσαν εις τα περβόλια.. αλλά σε καλύτερον version… α καλάν τζαι τούτον σχετικό αμαν σκεφτείς την έκτασην των σκουπιθκιών που αράζαν μαζί μας στην παραλία… παντού ρε παιδί μου λογης λογής απορρίματα… που πλαστικές καρέκλες μέχρι το πλαστικό που σου διούν για άλκοτεστ μέχρι πλαστικά λιωμένα που επιπλέαν στην επιφάνειαν της θαλάσσης.. Όχι άλλο πλαστικό..

Εκάτσαμεν είπαμεν τα εφάαμεν τζαι ήπιαμεν. Επεράσαμεν πολλά ωραία. Εφυσούσεν τζαι είσχεν ήλιον  χαμηλόν του Σεμπτέμβρίου.. δυνατός αρκετά για να με βάλει να τζυμηθώ έστω τζαι για λλίον. Στο φέυγα εμάζεψα άγρια κρίνα που παραδόξως μεσα σε τουτην ούλλην την σκουπιδοπλαστικούραν εσηκώνναν ανάστημα.  Ηταν άσπρα τζαι σχετικά κοντά με πασχιά χαρακτηριστικά, μυρωδάτα, όπως τζείνα που αναγιώνουν στα φυτώρια…

Αποχωρούμεν, οδεύουμεν προς Κερύνεια ή Μόρφου? Ή λευκωσίαν για ποτόν τζαι κανει… Παίζει δύλημμα ή τρίλημμα χωρίς κανένας να εν αρκετά αποφασιστικός έτσι που να  πείσει τους συνεπιβάτες του.. Τελικά οδεύοντας προς το λιμάνι της κερύνειας πέφτει η ιδέα να πάμεν σε ταβέρναν ωραίαν τζαι καλήν αλλά μόνον για μπύρα.. Οι τιποτες άλλον αλλά το ρευστον μας ηταν τζαι λλίον.  Παρκάρουμεν μες τα σκοτεινά… Τζαι θωρούμεν την σκηνήν!!

Καρέκλες του καφενέ να κρέμμουνται που κορμούς ξεραμένης ελιάς, κουρασμένα ποδήλατα να ακουμπούν ποτζεί ποδά τζαι έναν αυτοκίνητον αντίκα παρατημένον. Η μούρη του εσχημάτιζεν πρόσωπον γεμάτον απορία- πως εξεππέσαμεν έτσι-?? εν ηταν απλά σκουπιδότοπος. Ητουν σκηνικό «πλημελώς σκηνοθετημένον που τον ρήτορα». Μαζί τζαι προμήνυμα για το τι έπεται… Μπαίνουμεν της καντζελόπορτας τζαι χρίζουμεν υποδοχής από έναν βρακάν όπως τζείνον της διαφήσης της Λοέλ της ζιβανίας. Γελαστός, κότσινος πουρλόττον που το μεθύσιν,( η μύτη του ηταν ενδεικτική) με αργά βήματα κοντέφκει μας τζαι μας καλωσορίζει. Εμίλησεν τούρτζικά στην αρχήν αλλά ύστερα εγύρισεν το ελληνοκυπριακά ιδιάζοντα. Εν τζαι ελάλεν μακρόσυρτες προτάσεις. Τζείντες κουβέντες της συνεννόησης. Οϊ κωδικές αλλά κουβέντες τόσες όσες να μεν χάννει τον έλεγχο του παιχνιθκιού. Ο τύπος εφόρεν βράκαν μπότες δερμάτινες ψηλές τζαι τουρπάνι πας τη κκελλέ. εφάκκαν γυρών τα τραπέζια που έτρωεν ο κόσμος (ως επι τω πλείστων τουρίστες) τζαι έκαμνεν χάζια. Που διακριτικότηταν άλλον τίποτε… Απου εν αντρέπεται ο κόσμος εν δικός του ολάν… Οι πλείστοι απλά  εθωρούσαν τον τζαι εγελούσαν.. εν τους ενδιέφερεν να ιδιωτεύσουν τρώγοντας έναν κυπριακόν παραδοσιακόν γεύμαν άραγε? ή μάλλον ηθέλαν να την δουν ιδιώτες επειδή εσυνηθίσαν αλλά εν εμπορούσαν να το πουν λόγω ευγένειας. Μάλλον τζαι τα 2 μαζίν γιατί το να απολαμβάναν απλά το θέαμαν  ηταν too much. Ο άνθρωπος εν εσταματαν. Μόνον εδείαν παύσην αμαν επίεννεν να φέρει τα φαγιά τζαι εν του τα έφαιρνεν κανένας άλλος… σε τζείντην φάση τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι ετράβαν ένα shot zivania ξεροσφύρι μπαμ τζαι κάτω για να επανέλθει δριμύτερος( κότσινη μύτη, μάτια πυγολαμπίδες, περπάτημα πεταλλούδας κλπ)…

Έφερεν μας τους πολυδιαφημισμένους του κιοφτέδες… Επιτέλους… ηταν τύπου kebab.. οϊ πολλα σπουδαίοι.. πρέπει να το εκατάλαβεν ότι εν ενθουσιάστηκα όταν του εζήτησα λεμόνι. Είπε μου ότι εν το χρειάζουνται αλλά τζείνος επέμενεν. Επεία εν τέλει στην κουζίνα τζαι εδωκεν μου(λεμόνι) αφού μου είπεν ότι το κρέας που χρησιμοποιά για τους κιοφτέδες εν τω καλλυτερο που υπάρχει στην υφήλιον κτλπ.. Εν με πείθει τζαι εν γνωστό το ποίημα μεταξύ αστείου τζαι σοβαρού.. έχουμεν το γιορκιν μες σε τούντον τόπο… ο μοναδικός τζαι το εγώ του…  όσον αυτοπροβάλλεσαι άλλον τόσον διολισθένεις σε τζείντο αίσθημα κατωτερότητας που σε κυνηγά και όλοτρέχεις να του φύγεις..  .. τζαι αν δεν το έμαθες μάθε το πέρκι μον το ξεπεράσεις τουντο complex…

Εν επληρώσαμεν πολλά το καλόν τζαι σε έναν συνολικόν πλαίσιον το φαϊ ηταν καλό το ίδιον τζαι η εμπειρία μας.. Φέφκοντας ο βρακάς έδωκεν μου τζαι 2 κολότζια να πάρω μαζί μου για να δοκιμαστούν στην σούπα…

Μετά από μιαν βδομάδα πάω λαϊκή αγορά. Τετάρτη τζαι η κίνηση στην αγορά ππεσμένη. Στο καφενείον σαν έπιννα νερό ακούω έναν γέρον να προβαίνει στην διαπίστωση ότι  πρώτη φορά θωρώ την αγοράν τετάρτη να έσχει τόσο λλίην κίνηση…

Πάω γυρών τζαι θωρώ μόσφιλα μες την κάσια. Ετελούσαν υπο καθεστώς πώλησης από μιαν γνωστή φυσιογνωμία της αγοράς.. επιάσαμεν την κουβέντα. Ανέφερα ότι εμετέβην εις Κορματζίτη τζαι εσύναξα μοσφιλα μεγάλα σαν μήλα προ λίγου τζαιρου.. Έσάστησεν λίον ο συνομιλητής για να μου πει στην συνέχειαν ότι κατάγεται από τζεινες τες μερκές. Που του μόρφου συγκεκριμένα. Ξέρω τα μέρη παθκιάν παθκιάν ολάν.. λαλεί μου. Είπα του που επίαμεν στην θάλασσα της Αγιάς Ειρήνης τζαι εκατάλαβεν το μέρος. Μάλιστα έδωκε μου τζαι indication ένα σπίτι ξύλενο με περίεργο σχήμα στον τόπο ακριβώς που παρκάραμε.. Εμίλαν μου για τα μέρη σαν να τζαι ηταν ήδη τζιαμέ. Η μνήμη του εταξίδεψε για λλιον τζαι επερίγραφεν μου το μέρος. Εμίλαν σιγά με βλέμμα απλανές. Γυρίζει σε μια στιγμή θωρεί με τζαι λαλεί μου:

Τζείνοι οι τόποι εν ειδαν αστοσχιάν ποττέ τους. τζαι επανέλαβεν το με περηφάνεια… δηλαδή λαλώ του.. ε ητουν εύφοροι ρε ,  είντα ντομάτες τζαι αγγούρκα ειντα καρπούζια κάτι καρπούζια τόοοσα ότι εφύτευκες μες σε τζειντιν άμμο έπιαννεν τόπον. Τζαι έκαμναν ωραίο καρπό.. Μα πως τζαι έτσι ρωτώ με απορία. Ετρέχαν ποταμοί ρε που τζιαμε τζαι γι’αυτό τα χώματα ηταν εύφορα.. Μάλιστα.. λαλώ

Επροχώρησα για να δω για μόσφιλα τζαι τιμές.. Ύστερα εστράφηκα τζαι αγόρασα που τζεινον τα μόσφιλα. Εδιατηρησεν το ύφος της θύμησης με το που με είδε. Επείρα τον πίσω στα παλιά σε μέρη που εν τόσο κοντά μα τζαι τοσον μακριά…*

Α ρε Κορματζίτη με τες θύμησες σου. Βρίσκεσαι παντού ομπρός μου.. Μέρη σκληροτράσχηλα τζαι εύφορα,  φιλόξενα τζαι απόμερα, όμορφα τόσον όσον να τα απολαμβάνεις ως σκουπιδότοπο.

  • Ο κύριος Ιωσήφης ο περιπτεράς επιβαιβαίωσεν μου τα περί της γονιμότητος της περιοχης. Σε σχετικήν ερώτηση μου απάντησεν ότι τα ρυάκια τον χειμώναν εμετατρέπουνταν σε χείμαρρους που ερέαν στην θάλασσα.

Aneipwtos

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: