S.O.S….ελεγκτής

April 21, 2014

Ουδέποτε συμπάθησα τα μέσα μαζικής μεταφοράς.  Ανθρώποι στοιβαγμένοι μέσα σε λεωφορεία τραμ και μετρό περιμένουν να φύγουν και να αφεθούν. Πρόσωπα απρόσωπα, αποστειρωμένα συνήθως κουρασμένα και θυμωμένα. Αντανακλάσεις μιας εξατομίκευσης που φθίνει που περιχαρακώνεται που αμύνεται, που φοβάται και πανικοβάλλεται. Που παίρνει προληπτικά μέτρα για παν ενδεχόμενο.  Κοιτάζει χωρίς να βλέπει. Ακολουθεί  σημάνσεις νωχελικά…

Από νωρίς κατάλαβα ότι στην Αθήνα δύσκολα την βγάζω πέρα με τα μέσα. Η διαδρομή μου από σπίτι στην σχολή και πίσω αποτελούσε κεφάλαιο από μόνη της.  Κουράστηκα να έχω έννοια τους ελεγκτές πότε θα κάμουν την εμφάνιση τους, αν θα έχω εισιτήριο ή όχι, αν θα καθυστερήσω κτλπ..  Η εικόνα ανθρώπων με διαμελισμένα άκρα που ικετεύουν βοήθεια ηταν όμως ο κύριος λόγος που ήθελα να απεξαρτηθώ από τα μέσα.  Πόσος ξεπεσμός του ανθρώπου, πόση κατάντια. Λειτουργεί ως υπενθύμιση για το που βρίσκεσαι και ποιές είναι οι καταστάσεις που καλείσαι να αλλάξεις. Ναι.. Όμως το να είσαι αναγκασμένος να  συνηθίσεις  ένα τέτοιου τύπου θέαμα έτσι που να το υπομένεις μέχρι νεωτέρας αυτό όχι.

Γι’αυτό λοιπόν κινήθηκα οσαν ιδιώτης ελευθέρας βοσκής. Αγόρασα μια μηχανή, και έτσι λύθηκε το ζήτημα της κυκλοφορίας μου.  Έμαθα την Αθήνα στράτα στράτα, κινούμενος  γρήγορα  και ευέλικτα στο χωροχρόνο της.  Το μποτιλιάρισμα δεν ήμουν αναγκασμένος να το υπομένω. Το αντιμετώπιζα. Το διέσχιζα περνώντας ανάμεσα  σε αυτοκίνητα, κόρνες, φωνές και ανθρώπους. Η Αθήνα σου δίνει την δυνατότητα να αυτοσχεδιάσεις μέσα στον δρόμο. Διέρχεσαι κατά το δοκούν παίρνοντας ρίσκα. Χρειάζεται προσοχή…

Πέρασαν 2 χρόνια από την τελευταία φορά που ήμουν Αθήνα. Άλλαξαν πολλά, μαζί και το γεγονός ότι δεν είχα στην διάθεση μου την μηχανή. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μου ηταν δύσκολο να περπατάω αποστάσεις αναγκαστικά χρησιμοποιούσα τα μέσα. Τις περισσότερες φορές δεν χτύπαγα εισιτήριο. Μόνο στις περιπτώσεις που η διαδρομή μου ηταν μακρά και κουραζόμουν να έχω έννοια,  τότε κτύπαγα εισιτήριο. Δηλαδή σπάνια.

Μια μέρα μπαίνω στο λεωφορείο με προορισμό το κέντρο.  Στέκομαι δίπλα στον οδηγό ακουμπώντας την μπάρα. Μπροστά μου βλέπω μόνο δρόμο. Σε μια στιγμή πριν τον Ευαγγελισμό διαισθάνομαι την ματιά του οδηγού να πλανάται ανήσυχα στο καθρέφτη. Γυρνάω πίσω και βλέπω ελεγκτή. Καιρό είχε να ανταμώσουμε. Με έπιασε στον ύπνο. Έδειχνε πολύ διαφορετικός από ότι  ήξερα. Ξαναγυρνάω πίσω διακριτικά.

«Τα εισιτήρια σας παρακαλώ τα εισιτήρια να βλέπω..»

Έδειχνε μη σίγουρος γι’αυτό που ζητούσε. Μιλούσε χαμηλόφωνα και δεν έλεγχε με τον τρόπο που οι ελεγκτές συνηθίζουν. Προσπερνούσε πολλούς χωρίς να ζητά εισιτήριο. Ντρεπόταν καθαρά γι’αυτό που κάνει. Γύρισα μπροστά. Η στάση ευαγγελισμός ηταν μόλις μια ανάσα. Άραγε θα με προλάβει? Εάν ναι τότε ας είμαι έτοιμος να αποκριθώ. Μάλλον θα ταλαιπωρηθώ αλλά πώς να το κάνουμε.. δεν είχα όρεξη για δικαιολογίες.

Με πλησιάζει δευτερόλεπτα πριν να ανοίξει η πόρτα. Στέκεται ανάμεσα στον οδηγό και μένα. Γυρίζει με βλέπει και τον βλέπω. Τσιμουδιά… Τώρα μιλάνε τα βλέμματα. Με βλέπει από πάνω ως κάτω στα γρήγορα. Πάλι με καρφώνει με φόρα για να γυρίσει στα γρήγορα στην πλευρά του οδηγού. Του μιλά σχεδόν κωδικά όπως οι ελεγκτές και οι οδηγοί ξέρουν να κάνουν. Ακολούθως ανοίγει η πόρτα. Οδός διαφυγής…

Η αμίλητη αναμέτρηση είχε πολλά να πει. Ηταν έντονη και γεμάτη νοήματα. Με μέτρησε μαζί και την έκβαση της ιστορίας στην περίπτωση εκείνη που θα φτάναμε να μιλήσουμε.  Δεν τον έπαιρνε να ακολουθήσει την πεπατημένη αυτό φαινόταν. Δυσφορούσε με τον εαυτό του μαζί και με το εποπτικό λειτούργημα που καλείτο να κάνει. Δεν είχε καμιά διάθεση να το υπερασπιστεί.

Οι ελεγκτές του σήμερα στην Ελλάδα μοιάζουν με τους μαυραγορήτες και τους δωσίλογους του χτες. Η μάλλον καταλαμβάνουν και αυτοί μια θέση δίπλα τους μιας και οι τελευταίοι ηταν ήδη πάντα εδώ. Η βουτιά θανάτου που πραγματοποίησε νεαρός για να γλυτώσει την κύρωση του ελεγκτή πριν ένα χρόνο στάθηκε καθοριστική ως προς το να καταστούν και οι ελεγκτές μαύρα πρόβατα στα μάτια του κόσμου.

Μαζί με την κρίση πέφτουν και οι μάσκες.  Ο βασιλιάς στέκεται γυμνός μαζί και οι χωροφύλακες του. Οι ταξικοί ανταγωνισμοί εντείνονται με τρόπο που ο καθείς προσωπικά καλείται να αναλάβει ευθύνη, να κηρύξει ή να αποκηρύξει τον ρόλο του.                                                                                  …Μαζί με τους αδικημένους? Ή με τους ρουφιάνους και τους προσκυνημένους…

 

 

Aneipwtos

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: